یکی از اصلی‌ترین کاربردهای روان‌شناسی مثبت در ازدواج، افزایش رضایت زناشویی است.

تمرینات روانشناسی مثبت مجموعه‌ای از فعالیت‌ها و راهبردهای عملی هستند که هدف آن‌ها افزایش بهزیستی، شادی و تاب‌آوری فردی و اجتماعی است.

دکترمحمدرضا مقدسی بر این باور است که پیش‌بینی‌کننده‌های اعتیاد به عواملی گفته می‌شوند که می‌توانند احتمال شروع، تداوم یا شدت مصرف مواد مخدر یا رفتارهای اعتیادآور را در فرد افزایش دهند.

دکترمهوش معاذی نژاد معتقد است رابطه‌ی سالم بین همسران، تنها زمانی پایدار و مستحکم می‌شود که عشق در آن نه تنها وجود داشته باشد، بلکه به صورت مداوم پرورش یابد.

حسادت، آن زخم پنهان در اعماق روح، شاید یکی از قدیمی‌ترین و مخرب‌ترین احساسات انسانی باشد. این احساس در ظاهر یک ضعف ساده است، اما در عمل به سمی خاموش تبدیل می‌شود که می‌تواند بهترین روابط، بزرگترین موفقیت‌ها و آرام‌ترین لحظات ما را از درون بپوساند.

رئیس سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره گفت: جای خوشحالی دارد که مسئولین و مردم توجه به سلامت روان را افزایش داده‌اند

سخنگوی فراجا گفت: خانواده‌های موفق با رفتارهای مثبت، گفتگوی سازنده و تقویت امید و شادی، محیطی پویا و آرام می‌سازند که در آن فرزندان با شخصیتی شاد و اجتماعی پرورش می‌یابند.

چرا هنوز دانش‌آموز در مدرسه تنبیه می‌شود؟ / چرا معلم و مدیر تقابل فیزیکی را انتخاب می‌کنند؟

تعادل در ازدواج یک هدف نهایی نیست، بلکه یک مسیر پویا و مستمر است. رابطه متعادل بین همسران شامل احترام، ارتباط موثر، همدلی، تقسیم مسئولیت‌ها و رشد فردی است. این تعادل یک وضعیت ثابت نیست، بلکه یک فرآیند مداوم از سازش، یادگیری و همکاری است که با گذر زمان شکل می‌گیرد.

دکتری روانشناسی تربیتی گفت: شکاف نسلی یک پدیده عمیق است که فراتر از اختلاف‌نظر در سلیقه‌های روزمره قرار می‌گیرد. این شکاف نشان‌دهنده تضاد بنیادی در ارزش‌ها و نگرش‌های اساسی بین نسل‌های مختلف (معمولاً والدین و فرزندان) است.

به گفته یک روانشناس بالینی توصیه‌های غیرعلمی روانشناسی در فضای مجازی افراد را دچار ناکامی، خشم، پرخاشگری و افسردگی می‌کند و نسخه واحدی که در اینستاگرام برای همه اختلالات روان پیچیده می‌شود، آسیب‌زاست.

در دنیای پرشتاب و رقابتی امروز، سازمان‌ها بیش از هر زمان دیگری به سرمایه انسانی خود وابسته‌اند. کیفیت عملکرد کارکنان نه ‌تنها به توانایی‌ها و مهارت‌های حرفه‌ای آنان بستگی دارد، بلکه به میزان سلامت روانی و رضایت روانشناختی‌شان نیز گره خورده است. بااین‌حال، در بسیاری از محیط‌های کاری پدیده‌ای پنهان اما اثرگذار وجود دارد که مانع بروز مشکلات و نیازهای روانی کارکنان می‌شود: «فرهنگ سکوت سازمانی». این فرهنگ زمانی شکل می‌گیرد که افراد به دلایل مختلف ازجمله ترس از برچسب خوردن، نگرانی از پیامدهای شغلی، یا بی‌اعتمادی به مدیریت از بیان دغدغه‌ها و مسائل روانی خودداری می‌کنند. سکوت سازمانی صرفا به معنای نگفتن مشکلات کاری یا انتقادات مدیریتی نیست بلکه در سطحی عمیق‌تر شامل انکار یا سرکوب مشکلات روانی و هیجانی در فضای کار نیز می‌شود. کارمندی که از اضطراب، فرسودگی یا افسردگی رنج می‌برد، در محیطی که سکوت ارزش تلقی می‌‌شود، ممکن است ترجیح دهد درد خود را پنهان کند تا مبادا ضعیف یا ناکارآمد به نظر برسد. این خودداری از بیان، پیامدهای سنگینی برای فرد و سازمان به دنبال دارد: افزایش سطح استرس، تداوم افسردگی‌های پنهان، کاهش بهره‌وری و در نهایت فرسایش سرمایه انسانی. از منظر روانشناسی سازمانی، نادیده‌گرفتن نیازهای روانی کارکنان و بازتولید فرهنگ سکوت، سازمان را به چرخه‌ای معیوب می‌کشاند: افراد ساکت می‌مانند، مشکلات روانی انباشته می‌شود، کارایی کاهش می‌یابد، و مدیریت برای مقابله با این افت عملکرد، فشار بیشتری وارد می‌کند. در چنین چرخه‌ای، سکوت نه نشانه‌ی رضایت، بلکه نماد بی‌صدایی اجباری و شکننده است.