به گزارش مدیکال اینفو، سنسورهای CGM برای بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت، بهویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع یک، صرفاً یک ابزار جانبی یا انتخابی نیستند؛ بلکه بخش مهمی از فرآیند مراقبت روزانه، پیشگیری از نوسانات خطرناک قند خون و افزایش ایمنی درمان محسوب میشوند. از همین رو، هرگونه کاهش دسترسی به این ابزارها میتواند امنیت درمانی بیماران را به خطر بیندازد.
عدم تخصیص ارز؛ عامل جهش قیمت و کاهش دسترسی بیماران
دکتر کامران نیکوسخن، مدیرعامل انجمن دیابت ایران، با اشاره به افزایش بیش از دو برابری قیمت سنسورهای پایش مداوم قند خون، تأکید کرد این افزایش قیمت در حالی رخ داده که بسیاری از خانوادهها در شرایط اقتصادی دشوار قرار دارند و امکان تأمین هزینههای جدید را ندارند.
وی با اشاره به نقش تعیینکننده سیاستهای ارزی در تأمین این تجهیزات گفت:
زمانی که تخصیص ارز با نرخ قبلی متوقف یا نامشخص میشود، امکان عرضه پایدار و قیمتگذاری منطقی از بین میرود و نخستین پیامد آن، مستقیماً متوجه بیمار و خانواده او خواهد شد.
به گفته مدیرعامل انجمن دیابت ایران، شرکتهای رسمی و قانونی فعال در حوزه تجهیزات دیابت، طی سالهای اخیر تلاش کردهاند فرآیندهای قانونی و ارزی را برای واردات و تأمین نیاز بیماران طی کنند، اما ادامهدار شدن اختلال در تخصیص ارز، زنجیره تأمین این تجهیزات را با چالش جدی مواجه کرده است.
سنسور CGM یک «ضرورت درمانی» است، نه یک انتخاب تجملی
انجمن دیابت ایران در این هشدار تأکید کرده است که سنسورهای CGM نباید بهعنوان کالای لوکس تلقی شوند. دکتر نیکوسخن در این زمینه تصریح کرد:
سنسورهای پایش مداوم قند خون برای بسیاری از بیماران—بهویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع یک—یک ضرورت درمانی است. این ابزارها امکان کنترل دقیقتر قند خون را در طول شبانهروز فراهم میکنند و مانع از بروز نوسانات خطرناک میشوند.
وی افزود کاهش دسترسی به سنسورهای CGM به دلیل افزایش قیمت ناشی از عدم تخصیص ارز، میتواند بیمار را در معرض خطراتی مانند افت قند شدید، افزایش قند کنترلنشده، مراجعههای مکرر به اورژانس، بستریهای درمانی و حتی کما قرار دهد؛ رخدادهایی که در کنار تهدید سلامت فرد، فشار پنهان و قابل توجهی بر نظام سلامت وارد میکند.
محرومیت از سنسور؛ افزایش عوارض و هزینههای پنهان برای جامعه
بر اساس اعلام انجمن دیابت ایران، محدود شدن دسترسی بیماران به سنسورهای پایش قند خون تنها یک مسئله اقتصادی نیست، بلکه پیامدهای درمانی و اجتماعی قابل توجهی بهدنبال دارد.
مدیرعامل انجمن دیابت ایران با اشاره به عواقب کوتاهمدت و بلندمدت این وضعیت توضیح داد:
«اگر بیماران به دلیل گرانی از سنسور محروم شوند، احتمال افزایش عوارض جدی دیابت بالا میرود؛ از جمله مشکلات قلبی، کلیوی، آسیب بینایی، نوروپاتی و بستریهای مکرر. این روند در نهایت هزینههای سنگینتری را به خانوادهها، بیمهها و نظام سلامت کشور تحمیل خواهد کرد.»
او همچنین تأکید کرد که فشار روانی واردشده به خانوادهها—بهخصوص خانوادههایی که کودک مبتلا به دیابت دارند—یکی از پیامدهای قابل توجه این وضعیت است؛ چرا که پایش مستمر قند خون در بسیاری از موارد به معنی جلوگیری از بحرانهای ناگهانی و حفظ ایمنی بیمار در طول شبانهروز است.
مطالبه انجمن دیابت ایران: اقدام فوری برای حفظ دسترسی بیماران
انجمن دیابت ایران در پایان این هشدار، خواستار اقدام فوری از سوی وزارت بهداشت و نهادهای مسئول شد و اعلام کرد سنسورهای پایش مداوم قند خون باید در فهرست کالاهای ضروری سلامت قرار گیرند؛ بهگونهای که امکان تأمین پایدار و عرضه با قیمت منطقی برای بیماران فراهم شود.
دکتر نیکوسخن در جمعبندی این موضوع تأکید کرد:
حفظ دسترسی بیماران به سنسورهای پایش مداوم قند خون یک ضرورت درمانی است و باید در حکم دارو و بخش جداییناپذیر مراقبت دیابت دیده شود؛ چراکه دیابت بیماریای نیست که بتوان درمان آن را به تعویق انداخت یا با وعدههای ناتمام مدیریت کرد.
اگه محروم شدن از سنسور CGM در نهایت باعث افزایش بستری و عوارض دیابت میشه، چرا این هزینهها از الان بهعنوان «هزینه پیشگیری» دیده نمیشن؟ آیا واقعاً گرون شدن سنسور برای دولت ارزونتر از درمان عوارض بعدیه؟
دقیقاً نکته همینجاست. تجربه نظامهای سلامت نشون داده هزینه پیشگیری معمولاً بهمراتب کمتر از هزینه درمان عوارضه، اما چون اثرش بلندمدته، در تصمیمگیریهای فوری نادیده گرفته میشه. سنسور CGM اگر بهعنوان ابزار پیشگیرانه دیده بشه، نه کالای وارداتی صرف، منطق تخصیص منابع هم تغییر میکنه.